นานแล้วนะ ที่ไม่ได้มาเขียนบล็อกในนี้
ยังจำได้ว่า ทำไมถึงต้องมาเขียนบล็อก
ก็เพราะเป็นงานหนึ่ง ในวิชาหนึ่ง
อาจารย์ให้เขียนบล็อกเกี่ยวกับความดีที่ทำในแต่ละวัน
ให้ทุกวัน จนจบวิชานั้น จะได้คะแนน 5%
ช่วงนั้นก็เริ่มจากเขียนทุกวัน วันเว้นวัน ก็ไปตามประสา
หนึ่งปีผ่านไป หลังจากจบวิชานั้น
ก็ได้เป็น TA วิชานั้น
แอบดูคะแนนเก่าของตัวเอง ปรากฏว่า
ไม่เห็นจะมีคะแนนส่วนนี้เลย 5555
เข้าเรื่องของเวลา (จะเริ่มยังไงดี)
เรื่องนี้เคยดูผ่านรายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง ออกอากาศทางโทรทัศน์ช่องหนึ่ง เมื่อนานมาแล้ว
เป็นเรื่องของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ถ้าเดาไม่ผิด อายุก็ราวๆมัธยมต้น (กี่ขวบหว่า ผ่านวัยนั้นมาพอสมควรแล้ว 555)
เด็กชายคนนี้มีโรคประจำตัว เป็นโรคหอบหืด
วันหนึ่ง เด็กชายคนนี้กลับบ้านดึก เพราะกิจกรรมบางอย่าง
จึงโทรศัพท์หาคุณพ่อ ที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ (ตอนที่เปิดมาดู ก็ช่วงนี้แล้ว >< )
วันนั้น เด็กชายคนนั้นไม่ได้นำยาติดตัวมาด้วย
เวลานั้นไม่มีฝน ในขณะที่รอคุณพ่อ ซึ่งไม่มาสักที
อากาศก็ทรุดหนักลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหมดสติไป
...............................................
ทางด้านคุณพ่อ ที่เป็นห่วงลูกชาย ก็ขับรถยนต์ออกไปหาทันที
พร้อมกับนำยาของลูกชายมาด้วย
แต่เมื่อมาถึงสี่แยกที่มีสัญญาณไฟจราจร
ขวดยาที่อยู่หน้ารถ กลิ้งตกลงไปบนพื้นรถ
ถนนในเวลานั้น ไม่มีรถอยู่ด้านหน้า
สัญญาณไฟจราจรฝั่งคุณพ่อ เป็นสีเขียว
คุณพ่อก้มลงไปเก็บ โดยที่ยังเหยียบคันเร่งอยู่
รถยนต์เคลื่อนไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอ
หลังจากเก็บขวดยาได้ คุณพ่อจึงกลับมาที่พวงมาลัยอีกครั้ง
สัญญาณไฟยังสีเขียวอยู่
แต่ยังไม่ทันที่จะจับพวงมาลัยรถ ก็มีจักรยานยนต์วิ่งตัดหน้า
คุณพ่อเบรคกะทันหัน ศีรษะฟาดพวงมาลัย แล้วก็สลบไป
...................................................
ชายหนุ่มคนหนึ่ง เพิ่งได้งานทำเป็นช่างภาพของนิตยสารแห่งหนึ่งได้ไม่นาน
ก็เริ่มรู้สึกว่า ความสุขในชีวิตของเขา หายไป
เขาต้องทำงาน เลิกดึกทุกวัน
จะกลับไปหาแฟนเร็วๆ สวีทหวานแหววกับแฟนนานๆ เหมือนแต่ก่อน ก็ยากขึ้น
วันนี้ก็เช่นกัน ต้องรีบแก้รูปที่เพิ่งได้มา
ที่สำคัญ นัดกับแฟนไว้ด้วยสิ
ในที่สุดก็เสร็จสักที นี่ก็เกือบจะได้เวลานัดแล้ว
ช่างภาพคนนั้น รีบจัดของเก็บ เตรียมไปร้านอาหารที่นัดแฟนไว้
แต่ก็ดีไปอย่าง ช่วงเวลานี้ รถไม่ค่อยมีแล้ว
ซิ่งมอเตอร์ไซค์ได้สบายใจ ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องแทรกไปกลางฝูงรถยนต์ยังไง
ข้างหน้าไปสี่แยก ไฟเป็นสีแดง
มองซ้ายมองขวา รถก็ไม่เห็นมีสักคัน
รีบไปเลยดีกว่า คนกำลังรีบ
เอี้ยด...... เสียงเบรกดังลั่น
ช่างภาพหลุดจากเบาะมอเตอร์ไซค์
ดินเนอร์คืนนี้ก็ทำได้แค่ฝันไป
...........................................................
ช่างภาพตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
เขาสลบไปหนึ่งคืน แต่อาการไม่หนักมาก
เมื่อฟื้นได้ ก็กลับบ้านได้ทันที
แฟนสาวที่รออยู่ที่ห้อง รู้สึกโกรธที่ชายหนุ่มไม่มาตามนัด
ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โดยไม่ได้ดูอะไรเลย
สุดท้ายก็เลิกกัน (ง่ายไปไหม)
ช่างภาพคิดแต่เพียงว่า ซวยชิบหาย อุตส่าห์รีบมาแท้ๆ
เจ็บขนาดนี้ ไม่เป็นห่วงกันบ้างเลย
แต่ช่างมัน ไม่ตายก็หาใหม่ได้
ผู้หญิงงี่เง่า ไม่มีเหตุผล จะไปตายที่ไหนก็ไป
คืนนี้เขานอนเอาแรง พรุ่งนี้ต้องรีบไปทำงาน
หายไปวันนึง จะโดดตัดเงินเดือนไหมนะ
.......................................................
RRRRRRR
RRRRRRR
ฮัลโหล... ครับ... ออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ
หา! ครับๆ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้
ตายล่ะ สิบเอ็ดโมงแล้ว
เมื่อเช้าก็ตั้งนาฬิกาปลุกนี่
ไม่มีเวลาคิดแล้ว รีบไปอาบน้ำแต่งตัวดีกว่า
.......................................................
RRRRRRR
RRRRRRR
ฮัลโหล... โทรมาทำไมแต่เช้าเนี่ย
หา! บ่ายแล้วเหรอ นาฬิกายังไม่ปลุกเลยนะ
ตายแล้วๆๆ เดี๋ยวรีบไปครับพี่
.....................................................
"เป็นอย่างนี้มาสัปดาห์นึงแล้วนะ ตกลงว่าคุณยังอยากจะทำงานอยู่หรือเปล่า"
ช่างภาพถูกเรียกตัวเข้าพบหัวหน้า หลังจากที่มาทำงานสายทุกวัน
คราวหน้าผมจะปรับปรุงตัวครับ
.....................................................
เป็นอะไรวะเนี่ย คืนนี้นอนตั้งแต่หกโมงเย็นนี่แหละ
ให้มันรู้ไปว่าพรุ่งนี้จะตื่นเช้าไม่ได้
....................................................
สายป่านนี้แล้ว ยังไม่มาอีก
วันนี้คุณไปทำแทนเขาละกัน
..........................................
หัวหน้าครับ วันนี้ก็ไม่มาอีกแล้วครับ
เอ๊ะ หรือจะออกแล้วจริงๆ
...........................................
เพิ่งเจ็ดโมงเช้าเอง ฮ่าๆ วันนี้ไปก่อนเวลาเข้างานอีก
ทุกคนหันมามองอะไรกัน
อ้าว คุณ มาทำอะไรอีกเนี่ย
หายหน้าไปสองวัน ยังจะมาทำงานอีกเหรอ
สองวันอะไรครับหัวหน้า เมื่อวานผมนอนตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วนะ
แล้วก็ตื่นหกโมงเช้า ผมนอนไปสิบสองชั่วโมงเต็มๆ
คุณจะล้อเล่นผมเหรอ คุณหายหัวไปหกสิบชั่วโมง
ไม่มีการติดต่อกลับมา ผมคงไม่เอาคนอย่างคุณไว้หรอก
ไม่จริงน่ะ ผมนอนไปสองวันเต็มๆเลยเหรอเนี่ย
ทำไมกัน
......................................................
ช่างภาพออกตามหาความจริง ว่าเกิดอะไรกับเขากันแน่
เขากลับไปหาหมอที่โรงพยาบาล เพื่อตรวจอาการของเขาก่อน
แต่ก็ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ กับสมอง และระบบประสาท
คุณหมอแนะนำให้เขานอนพักที่โรงพยาบาลหนึ่งคืน
และนั่นทำให้เขาได้รู้ความจริง
เช้าวันนั้นพยาบาลมาเรียกเขาเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น
อาการเหมือนคนนอนหลับธรรมดา ปกติทุกอย่าง
แต่สามวันต่อมา เขาก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
คุณหมอไม่เคยเจอเคสนี้ จึงขอให้อยู่ดูอาการอีกครั้ง
และคราวนี้เขาหลับไปอีกหนึ่งสัปดาห์
---------------------------------------------------------
กลางดึกคืนหนึ่ง เขาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล
และเดินออกไปที่ห้องน้ำ ก็พบเด็กชายคนหนึ่ง
ภาพความจริงทุกอย่างก็เข้ามาในหัว
ทุกครั้งที่เขาหลับ เด็กชายคนนี้จะคอยขโมยเวลาของเขาไป
อ่านมาถึงบรรทัดนี้ จะเข้าใจกันหรือเปล่าก็ไม่รู้ 555
ห่างจากการเขียนเล่าเรื่องราวมานาน 555
แถมยังเขียนคาไว้เป็นสัปดาห์ - -' (ในที่สุดก็เสร็จสักที ยังไม่ได้ตรวจทานด้วย 555)
เอาเป็นว่า เวลาของเราทุกคน ในหนึ่งวัน มีเท่ากันหมด
เวลา ของใคร ของมัน แต่ก็ไม่เสมอไป
หากเราไปเบียดเบียนเวลาคนอื่น
ก็จงเตรียมใจ เมื่อเขามาเอาเวลาคืน
edit @ 7 Sep 2010 15:27:38 by ..รอยแมลง..
